Gekroonde keizersvis

Jeugdige moed. Zo zou je het gedrag van jonge gekroonde keizersvissen nog het beste kunnen omschrijven. De volwassen exemplaren wagen zich er niet meer aan. Het is toch een beetje Russische roulette wat je aan het spelen bent.

Wat is er aan de hand?

Jonge gekroonde keizersvissen kennen geen zorgeloze jeugd. Zij moeten al vroeg in hun leven aan de bak. Werken dus. Zij verrichten arbeid bij zogenaamde poetsstations. Bij poetsstations melden zich vissen die zich willen laten verlossen van bijtende parasieten en jeukende huidschilvers. Juveniele gekroonde keizersvissen zijn dus poetsvissen. De basisregels van de voedselketen worden bij poetsstations even terzijde geschoven. Onder normale omstandigheden vormen jonge gekroonde keizersvissen namelijk etenswaar voor roofvissen. Maar als roofvissen gepoetst willen worden, hoeven de poetsvissen niets te vrezen en mag er zelfs straffeloos geschrobd worden tussen kieuwen en tanden.

Het is ook bekend dat er valse poetsvissen in omloop zijn. Op basis van vertrouwen benaderen zij een te poetsen vis. Eenmaal bij de klant aangekomen verwijderen ze geen parasieten, maar nemen ze brutaal een ferme hap uit het gezonde vissenlijf. Vervolgens maken ze zich als de wiedeweerga uit de vinnen. Een gefrustreerde cliënt achterlatend. Vraag is; zwemmen er ook valse te-poetsen-vissen rond? Met andere woorden; transformeren sommige roofvissen een vredelievend poetsstation tot een onheilspellend slachthuis. Dat is het risico! Een risico dat volwassen gekroonde keizersvissen klaarblijkelijk niet meer durven te nemen.

Er wordt nog meer gegokt in het leven van de gekroonde keizersvis. Zo ook bij het vinden van een huwelijkspartner. Want als de heren op zoek zijn naar dames en visa versa, is het nog maar de vraag of ze een geliefde treffen van dezelfde soort. Er zwemt namelijk een visje rond dat verdacht veel lijkt op de gekroonde keizersvis; de blauwe keizersvis. Het verschil zit hem vooral in de tekening van de kop. De knar van de gekroonde keizersvis is blauwomrand en gestippeld. Deze tekening heeft veel weg van een kroon. Daar heeft het beest ook zijn naam aan te danken. Maar dat is zo’n beetje het enige verschil tussen de twee vissoorten. Een hitsige gekroonde keizersvis kan nog weleens dit onderscheidende detail missen en dientengevolge de eitjes van een blauwe keizersvis bevruchten.

Het resultaat is dan dat de nakomelingen bastaarden zijn. Uiteraard hebben zulke hybriden een ander uiterlijk, daarnaast vertonen ze opmerkelijk gedrag. Zwemmen hun ouders tussen de koraalformaties om te foerageren en om uit het zicht te blijven van predators. Bastaarden bewegen zich het liefst boven het koraalrif. Hierdoor maken ze zich wel uiterst kwetsbaar voor predatie. Klaarblijkelijk heeft de ongewenste genenversmelting roekeloos gedrag in de hand gewerkt.

De zuivere genetische lijn van de gekroonde keizersvis houdt zich dus op tussen het koraal. Bovendien zijn ze zeer territoriaal. Alle soortgenoten worden uit het grondgebied verdreven. Dat zou ook de reden kunnen zijn dat de jonge gekroonde keizersvisjes een andere kleurtekening hebben. Hierdoor worden ze voor een andere soort aangezien en derhalve ontzien door de oudjes. Het territorium wordt zwaar bevochten om exclusief toegang te hebben tot voedselbronnnen. Op het menu van de gekroonde keizersvis staat koraal, algen, kwalletjes en sponsdieren. Met name de consumptie van sponzen is uniek te noemen. Het taaie sponsdiervlees laat zich namelijk bij de meeste vissoorten maar moeilijk verteren.

De gekroonde keizersvis is niet alleen jager, maar ook bejaagde. Een hele trits moordenaars ligt op de loer om gehakt van hem te maken. Een van die rovers is de mens. Mensen die een gekroonde keizersvis eten, nemen wel een gok. De gekroonde keizersvis is namelijk berucht om de ciguateravergiftiging. Het beest eet zogezegd algen. Deze micro-organismen bevatten ciguatoxine. Dit gif wordt amper afgebroken en stapelt zich dus in de gekroonde keizersvis.

Als je na het eten van een gekroonde keizersvis plotseling dingen gaat zien, horen, ruiken of voelen die niet in de buitenwereld voorkomen, heb je een besmet exemplaar soldaat gemaakt. Hallucinaties vallen je dan ten deel. Hallucinaties zijn nog enigszins het te billijken onderdeel van een ciguatoxine-vergiftiging. Van de hele serie maag- en darmklachten die in het kielzog van de drogwaarnemingen volgen, vergaat je het lachen wel. Het maagdarmkanaal probeert namelijk in een sneltreinvaart haar inhoud aan de boven- en onderkant te lozen.

Was deze ellende allemaal te voorkomen? Had je het visje net iets langer in de koekenpan moeten laten liggen?

Het antwoord is nee!

Als je een met salmonella doordrenkte kippenbout door en door bakt, zullen alle kwaadwillende bacillen knock-out gaan en zul je er niet meer beroerd van worden. Deze vlieger gaat helaas bij ciguatoxine niet op. Ciguatoxine is namelijk hittebestendig en gaat dus niet kapot bij het koken of bakken van de vis!